Lütfen bekleyin.. Lütfen bekleyin..
Bugün peygamberler tarihine bir göz atıp, Kur’an-ı Kerim’de de bahsi geçen asırlar öncesindeki Ashab-û sSebt kıssasını birbirimize hatırlatalım.
Ashab-û sSebt, Hz. Davud döneminde, Mısır ile Medine arasında deniz kıyısında bulunan Medyen’de yaşayan, 70 bin kişi kadar bir Yahudi topluluğuydu. Bunlara Cumartesi günü ibadet dışında, dünya işleri kendilerine haram kılınmıştı. Cumartesi günü sadece ibadet ederlerdi. İsimlerini de Arapça Cumartesi günü anlamına gelen sebt kelimesinden almışlardı.
İmtihan bu ya! Cumartesi günleri balık çoğalır, diğer günlerde azalırdı.
Gel gör ki kandırma uzmanı şeytan onlara: “Siz avlanmaktan değil, avı yemekten men edilmişsiniz. Bugün avlanabilir, avınızı da Pazar ve Pazartesi günü yiyebilirsiniz” şeklinde vesvese vererek ayarlarını gevşetti. Cumartesi günü ağ atmaya başladılar. Medyen halkı arasında bir tartışma başladı ve şeytanın vesvesesi sonucu halk üç gruba ayrıldı.
1-Birinci grup Cumartesi falan dinlemediler. Cumartesi ağlarını açıp Pazar günü çektiler. Tuttukları balıkları hem yediler hem sattılar.
2-Bu grup cumartesi günü avlanmadı ama avlananlara da bir şey demediler. Bana neci oldular.
3-Son grup Cumartesi günü avlanmadılar. Avlananlara da nasihatte bulundular. Yapmayın! Etmeyin! Dediler. Susan ikinci grubu da uyardılar. Susmanız, sessiz kalmanız doğru değil. Gelin el ele verip bu azgınları engelleyelim, dediler. Ne yazık ki ikinci grup, onlarla el ele verip onları caydırmaları beklenirken: “Onları boşverin ya! Onları kafaya takmayın! Onlara zaman harcamayın. Zaten helak olmuşlar” dediler.
3’üncü grup: “Olur mu? Allah katında mes’ul olmamak için bunları (yasadışı avlananları) uyarmamız lazım” dediler.
3’üncü grup olayın vahametinin farkındaydılar. Bir musibetin ayak seslerini duymuşlardı. Hemen kendileriyle av yasağını delenler arasına bir duvar ördüler. Derken bir gece ansızın azap gelmiş ve bu azabın neticesinde 1’inci grup maymuna dönmüşlerdi. 3 gün bu halde kalan asiler daha sonra da ölmüşlerdi. Maymuşlaşmanın fiziki olduğunu söyleyenler olduğu gibi temsili olduğunu söyleyenler de vardır.
Kur’an-ı Kerim bize bu olayı şöyle anlatmaktadır:
“Onlara, deniz kıyısında bulunan şehir halkının durumunu sor! Hani onlar, cumartesi gününe saygısızlık gösterip haddi aşıyorlardı. Çünkü cumartesi günü, balıklar meydana çıkarak akın akın onlara gelirdi; cumartesi tatili yapmadıkları gün de gelmezlerdi. İşte böylece Biz, yoldan çıkmalarından dolayı onları imtihân ediyorduk.” (A’raf, 163)
Aralarından bir topluluk: "Allah'ın yok edeceği veya şiddetli azaba uğratacağı bir millete niçin öğüt veriyorsunuz?" dediler. Öğüt verenler: "Rabbinize, hiç değilse bir özür beyan edebilmemiz içindir, belki Allah'a karşı gelmekten sakınırlar" dediler. (A’raf,164)
Onlar kendilerine yapılan uyarıları unutunca, biz de kötülükten men edenleri kurtardık, zulmedenleri de yapmakta oldukları kötülüklerden ötürü şiddetli bir azap ile yakaladık.
Kendilerine edilen yasakları aşınca, onlara: "Aşağılık birer maymun olun" dedik. (A’raf, 165-166)
Biz bunu hem onu görenlere hem de sonra geleceklere bir ibret ve Allah’a karşı gelmekten sakınanlara da bir öğüt kıldık. (Bakara, 66)
Bugün hangi grupta olduğumuza bakmalıyız.? Zulme göz yuman sessizlerden mi, menfaat için haramı normalleştirenlerden mi, yoksa hakkı dile getirmekten çekinmeyenlerden mi?
Tarih bize gösteriyor ki, sadece kötülük yapanlar değil, sessiz kalanlar da sorumludur. İnsanlık aynı imtihanı yaşamaya devam ediyor.
Demek ki mesele sadece geçmişte yaşanan bir kıssa değil. Her çağın “cumartesi imtihanı” farklıdır. Önemli olan, biz hangi tavrı seçeceğiz?
Anlaşılan bu olaydan ve benzer olaylardan ne ders almışız ne de ibret. Ve yine görünen o ki, tarih bizi de sonraki nesillere Gazze Sayfası’nda ibretlik olarak bırakıyor.
